Rolduc, Séjour de mon enfance

Zelden hebben mij onzaliger berichten uit Kerkrade bereikt! De op handen zijnde sluiting van een deel van het college Rolduc is een ware schande. Een simpel rapport en het oordeel is geveld. Er komt een einde aan een legendarische en een tot ver over de grenzen van Kerkrade bekende en befaamde onderwijsinstelling. De SVOPL bestuurders gaan daar moeiteloos aan voorbij, ze denken in macht en schaalvergroting en wellicht ook aan hun bankrekening. Anders zijn hun hersenspinsels niet te verklaren, want elk masterplan wordt, als het moet, zo weer ingeruild voor een nieuwe bijbel. Het ligt er maar aan vanuit welk wensenpakket het wordt opgesteld. Uitbreiding, fusie, steeds grotere scholen, er is nog geen leerling (docenten overigens ook niet) echt beter van geworden. Waarom zou een volwaardig lyceum in Kerkrade en omgeving geen bestaanszekerheid hebben? Ik heb nog geen fundamenteel argument (anders dan cijfers en berekeningen zonder enige eeuwigheidswaarde) gehoord?
Een werkelijk grof schandaal, andere woorden heb ik er niet voor. Van 1970-1977 zat ik op het Gymnasium Rolduc en nooit heb ik ook maar van een dag spijt gehad. Of het moest de gymles zijn maar die was dan in ieder geval nog temidden van prachtige natuur. Rolduc was echt 'le séjour de mon enfance'. De ware woning van mijn jeugd, eentje die je ieder kind zou gunnen. Ik werk nu al jaren in Den Haag maar dat heeft niet afgedaan aan mijn verbondenheid met Rolduc.
Binnenkort begint de carnavalstijd en start ik weer mijn activiteiten in Limburg als büttereedner. Ik zal geen gelegenheid voorbij laten gaan om deze belachelijke onderwijsplannen en de dito plannenmakers aan de kaak te stellen. Op die manier kan ik dan misschien iets doen, iets teruggeven aan mijn dierbaar gym.

Dat moest ik even kwijt en ... conflictueus is het zeker

Terug van weggeweest

Met deze titel wil ik de draad weer oppakken. Het moet toch kunnen om af en toe het dagboek te vullen. Welnu, vol goede moed, zie hier beste lezer, een nieuwe bijdrage.

Dit weekend heb ik de nieuwe biografie van Van Agt (zie boekenlijst verderop in deze blog) aangeschaft en de eerste bladzijden zijn inmiddels verorberd en ik moet zeggen, met veel genoegen. Het leest als een spannend jongensboek, zullen we maar zeggen. Twee zaken vielen mij gelijk op. Op de eerste plaats dat Van Agt zijn werkzame leven voor de publieke zaak ooit begon als jurist op het Ministerie van LNV. Een ex-collega dus. Ik heb het nooit geweten en ik vraag me af of het op mijn departement wel bekend is. Van Agt begon bij LNV in 1958, mijn geboortejaar. Tweede bijzonderheid is Van Agts opmerkelijke zelfkennis en zijn omgang met conflictueuze situaties. Over zijn jonge jaren is te lezen dat hij in conflictsituaties steun zocht in spiritualiteit en zorgvuldig taalgebruik. Sic! Hij sprak gedistantieerd uit angst voor zijn eigen agressie. Hij moest zich zelf aan de teugel houden om niet al te snel in conflicten met mensen verzeild te raken. Maar dat was niet alles. Zijn manier van spreken stelde hem bovendien in staat tijd te winnen. En hij voegt daar nog aan toe: "Als ik me erg primair en in de meest simpele taal zou uiten, dan zou ik soms exploderen." Sic sic!

Ik zou meer mensen zo'n zelfkennis gunnen en de gave om niet te snel uit de slof te schieten. Van Agt heeft het in ieder geval geen windeieren gelegd.

Ik ben heel benieuwd naar de overige 450 bladzijden.

Kerstgroet

Het is de laatste tijd wat stil geweest op mijn blog. Te druk met andere zaken, zullen we maar zeggen. In het nieuwe jaar heb ik mij voorgenomen om er weer wat meer tijd aan te besteden. Jawel hoor, een heus voornemen. We zullen zien wat er van komt.

Tot dan voor ieder een zegenrijke kerst en een voorspoedig en vredevol nieuwjaar!

O ja, nog iets heel anders.

Vrijdag 4 januari 2008 doe ik mee aan de finale van de Limburgse Kampioenschappen Buuttereden. Voor een Zoetermeerder een grote eer. Wie de wedstrijd wil volgen en geen kaartje heeft kunnen bemachtigen, kan via http://www.l1.nl/ afstemmen op L1 Radio.

Blog Action Day 2007

Vandaag is Blog Action Day. Bloggers over de hele wereld posten een bericht over de toestand van het leefmilieu en alles wat daarmee samenhangt. Op een mediationweblog liggen dan natuurlijk een aantal dingen voor de hand. Je kunt schrijven over milieu en mediation, prima, maar daarover weet ik niet zo veel. Behalve natuurlijk dat milieugeschillen uiteraard perfect met mediation kunnnen worden opgelost. Misschien zelfs kunnen worden voorkomen als mediation en consensusbuiliding eerder worden ingezet bij milieubesluitvorming.

Je kunt ook schrijven over mediation als instrument om de wereld een klein beetje beter te maken. Want dat laatste is natuurlijk ook de bedoeling van Blog Action Day. Bij deze dan. Natuurlijk zijn daarvoor niet veel woorden nodig. Mediation is een geweldloze manier van conflictoplossing die in veel gevallen leidt tot relatieverbetering. Een manier van conflicthantering die mensen ertoe kan brengen in volgende conflicten anders te handelen, vredevoller te handelen, liefderijker te handelen. Need I say more, zou ik bijna willen zeggen.

Blog Action Day 2007

Op 15 oktober 2007 is Blog Action Day. Bloggers verenigen zich wereldwijd en zullen die dag een stukje schrijven over een afgesproken thema. Het thema van dit jaar is 'milieu'. Elke deelnemer vult zijn blog die dag op zijn eigen persoonlijke manier, passend bij het onderwerp, passend bij zijn weblog. De bedoeling is om het thema mondiaal onder de aandacht te brengen bij bestuurders, politici, bij iedereen. Op dit moment hebben zich ongeveer 4000 bloggers aangemeld. Dat moet natuurlijk veel meer worden. Zelf ga ik een paar regels wijden aan de wat mediation kan bijdragen aan een mooiere toekomst.

Is er nog een wereld na de vakantie?

De vakantie is voorbij. Aan ruim drie heerlijke weken in de Abruzzen (Italië) is een einde gekomen. Het kantoorwerk is ook weer begonnen. Uitstel was niet meer mogelijk. De harde werkelijkheid is inderdaad de enige werkelijkheid. Je probeert nog de vakantie-emotie vast te houden maar dat lukt niet. Je had het kunnen weten, het is nog nooit gelukt. Dat is ook eigenlijk niet erg. Vakantie is vakantie en werk is werk. Dat maakt de vakantie niet minder zinvol - integendeel - maar het is ook niet zo dat je er door de vakantie "weer een jaartje tegen kunt". Nee, een dag op kantoor en je weet al niet meer beter. Nogmaals, het is goed zo. Als de grenzen zouden vervagen, dan zou er geen verschil meer zijn en zonder verschil verwordt uniek tot sleur. En dat moeten we niet hebben. Er zal weer vrolijk worden gewerkt en de volgende unieke vakantie komt er vast weer. Deo volente. Kom op met die mediations!

Verleg je Grenzen II

Onlangs stuitte ik op het wereldwijde web op een mij nog onbekende organisatie: MEDIATORS WITHOUT BORDERS. Een vrij nieuwe club opgericht door Ken Cloke. Hartstikke interessant! Wil je met MWB kennismaken en misschien wel lid worden kijk dan eens op http://www.mediatorswithoutborders.org/. De mensen van het eerste uur hebben ook maar meteen een weblog het leven laten zien: http://www.mwoborders.blogspot.com/. Van de website en de blog heb ik alvast missie, visie en kernwaarden overgenomen.

Mission: Mediators Without Borders brings together experienced mediators to collaborate and participate in mitigating violent conflict and organizing alternative approaches to expressing, negotiating, and resolving political, economic, social, ethnic, and religious differences. By fostering collaborative
initiatives in partnership with local indigenous efforts. Mediators Without Borders assists in building and sustaining local capacity and training in ways that encourage forgiveness and reconciliation and integrate peace with justice.

Vision: It is MWB's vision to build a peace "able" world.

Core Values: Collaboration, Hope, Reflective, Practice, Relationship, Building, Sustainability and Transparency.