Met een blog beginnen is geen werk.Om het vervolgens te vullen, vooral met actuele informatie, is andere koek. Excuses, uitvluchten, smoesjes, prioriteiten, persoonlijke gesteldheid, werk, kantoor, gezin, hobby: meer dan genoeg redenen om niet te schrijven. Laten we het maar houden op de waan van de dag. De waan die ons dag in dag uit weer meesleurt en op het rechte pad houdt. Of juist niet! Want meesleuren leidt tot sleur en dat is toch wat we juist niet willen. Wil het dan ook niet! Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het vraagt om discipline, moed, vertrouwen, keuzebereidheid en energie. Soms ontbreekt het daaraan en er nu zo over schrijvend, realiseer ik me dat deelnemers in een conflict, conflictpartijen, met dezelfde competenties, beter gezegd het (tijdelijke) gebrek eraan kampen. Wij, als mediators, proberen dat lage energieniveau op te krikken. Van een smeulend vlammetje naar een stevige fik. Onkruid, kreupelhout, dorre takken, alles gaat in vlammen op, de verbrande akker wordt weer vruchtbare bodem. Empowerment. We blussen niet, we wakkeren het vuurtje ook niet nodeloos aan en we bestrijden de brand niet. We blijven bij de brand, dichtbij de hitte en bevorderen dat direct betrokkenen zelf in control blijven en geen slachtoffer worden maar ongeschonden, zelfs beter toegerust, met nieuwe grond onder de voeten een nieuwe begin maken. Eigenlijk een mooie metafoor die ook mij weer heeft 'gevitaliseerd' en aan het schrijven heeft gebracht. En vooral: weer aan het denken heeft gezet over ons mooie vak. Blijven denken dus, en af en toe ook doen.
